TEORIA ŻEROWANIA CZ. II

Nawet skromna ryjówka jest skazana na nieustanne dokonywanie trudnych ocen podejmowanego ryzyka i potencjalnych nagród, przy czym musi brać pod uwagę więcej czynników niż przeciętny MBA, a to z elementarnego powodu: gdy taki embiej coś spieprzy, traci tylko cudze pieniądze. Jeżeli ryjówka źle oceni bilans strat i zysków, zwykle traci życie. To bardzo skuteczny mechanizm uczenia się, który prawdopodobnie powinien być częściej stosowany w szkoleniu menedżerów. Dzięki niemu zwierzęta są bardzo wyczulone na wszelkie niuanse rynku.

Książka ta stała się prawdziwą biblią dla badaczy zajmujących się problematyką żerowania zwierząt. A uzyskiwane przez nich kolejne wyniki wskazały na nieoczekiwane biologiczne uwarunkowania nieświadomych zachowań ludzi w dziedzinie zarabiania i wydawania.

Krebs i jego dwaj koledzy, zoolodzy z Oksfordu, Alex Kacelnik i Edward Mitchell, założyli później firmę konsultingową Oxford Risk Research & Analysis (ORRA), która zajmowała się praktycznymi zastosowaniami teorii żerowania i bioekonomii eksperymentalnej do problemów ze świata biznesu. Badanie, w jaki sposób szpaki poszukają robaków, pozwoliło na przykład opracować innowacyjne procedury podejmowania decyzji, gdzie wiercić nowe szyby naftowe, dla jednego z brytyjskich konglomeratów energetycznych. Tak to ptaki pomogły geologom i inżynierom opracować nowy system zarządzania szybami naftowymi: według szacunków ORRA w ciągu pięciu lat zmiany powinny przynieść zysk w wysokości 519 milionów dolarów. (Może coś rzeczywiście było w dawnym powiedzeniu „szpakami karmiony”.)

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>